Inheemse Volken Noord-Amerika

 

VLAAMS CENTRUM VOOR INHEEMSE VOLKEN (VCIV)

FLEMISH CENTRE FOR INDIGENOUS PEOPLES

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inheemse Volken in Noord-Amerika

 

Ten tijde van het eerste contact met de Europeanen waren in het Noord-Amerikaanse continent een zeshonderd

verschillende culturen. De inheemse volken die het continent bevolkten dachten niet over zichzelf als ‘indianen’,

als leden van specifieke stammen of ‘bands’, een verzameling van verschillende families of van een natie.

 

Ook vandaag bekijken de meeste indianen zichzelf in eerste instantie als afstammeling van een bepaalde stam

en pas in de tweede plaats als ‘indiaan’. Pan indianisme is een vorm van supra stamverband die kijkt naar het gemeenschappelijke van alle inheemse volken, zonder onderscheid te maken tussen specifieke culturen,

achtergronden of talen.

 

Historisch gezien zijn er twee gebeurtenissen die aanleiding hebben gegeven tot de geboorte van dit pan

indianisme : enerzijds het systeem van kostscholen, die hele generaties jonge indianen los van hun stam en

familie opvoedden; anderzijds de verstedelijking van de inheemse volken.

 

 

 

HAWAI I

 

 

Met de internationale erkenning van het Koninkrijk Hawai’i in 1842-43, kwam België in relatie met Hawai’i.Op 4 oktober 1862 werd het Treaty of Amity, Commerce and Navigation between Belgium and the Hawaiian Islands getekend in Brussel.

België nam zoals vele andere landen het standpunt in dat dit verdrag niet meer geldig is gezien de annexatie van Hawai’i

en de opname als 50ste staat door de VS. In de lente van 1898 overweegde het congres de VS om Hawai’i te annexeren na de omverwerping van het Koninkrijk in 1863.

 

In de Senaat was echter niet de vereiste 20/ meerderheid haalbaar, en daarom werd een Joint Resolution ontworpen, wat enkel een intentieverklaring is en zeker geen legaal statuut. (Alleen inheemse Hawaianen kunnen zich uitspreken over zelf-beschikking in Hawai’i). In 1959 passeerde het VS Congres de Hawaiian Bill, een volksraadpleging over het of Hawai’i al dan niet een Staat van de VS wou worden. Daarbij werden alle inwoners van Hawai’i aangesproken, ook degenen die één jaar ingeweken waren. In 1963 ondertekende President Clinton Public Law 103-150 (the Apologize Bill) daarmee verontschuldigde hij zich voor de omverwerping van het Koninkrijk Hawai’i op 17 januari 1893.

 

Koninkrijk kondigt onafhankelijkheid aan – juli 2003 :

Het Koninkrijk Hawai'i

Nou Ke Akua Ke Aupuni O'Hawai'i

Verklaring van de afscheuring van de Verenigde Staten van Amerika

Verklaring van onafhankelijkheid

Kana'ka ele'u,Imua!

 

Link :

KWIA : http://users.skynet.be/noordamerika/hawai'i.ht

IWGIA : http://www.iwgia.org/iwgia_files_publications_files/0151_75_Haaii.pdf

Hawaiian Nation: http://www.hawaii-nation.org

Hawaiian Society of Law and Politics (HSLP) : http://www2.hawaii.edu/~hslp/index.html

 

 

 

 

INNU

 

 

De Innu zijn een inheems volk van ongeveer 13.000 mensen. Zij zijn bekend onder de antropologische namen of Montagnais.

Zij moeten niet worden verward met de Inuit (Eskimo's), die naast de James Bay Cree Indianen hun buren zijn. Zowel het woord 'Innu' als 'Inuit' betekent in de eigen taal 'mensen'. De Innu zijn het laatste semi-nomadische volk van Noord Amerika. Van de herfst tot het begin van de zomer trekt een deel van hen rond tussen vis- en jachtkampen. In hun gebied van beboste heuvels, prachtige meren en rivierdalen vissen de Innu en jagen ze op onder andere kariboes, bevers, marters, eenden en ganzen. In hun kampen prepareren ze vachten, roken en bereiden ze hun voedsel, maken ze sneeuwschoenen en onderwijzen ze de jongere generaties in de oude Innu kennis over hoe te leven in het noorden.

Die kennis is op deze manier al honderden generaties lang doorgegeven. Dit is het Innu leven. Als het door krachten van buiten wordt verstoord, wordt het Innu bestaan bedreigd. De sociale problemen (alcoholisme, zelfdoding, etc.) zijn ongekend groot. Juist tijdens het trekken en jagen in het binnenland - een activiteit die door het laagvliegen steeds verder wordt belemmerd - hervindt het volk zijn trots.

 

Nitassinan, ¨Ons Land¨

 

De Innu noemen hun land ¨Nitassinan¨,wat ¨Ons Land betekent.Het gebied valt samen met Labrador en noord/oost-Québec in

Canada. Al 8.000 jaar leven de Innu in dit gebied. Tot voor kort was er weinig belangstelling voor hun land en zijn hulpbronnen, zodat ze in staat waren hun traditionele leven te handhaven.

 

Na de Tweede Wereldoorlog begon Canada Nitassinan binnen te dringen. Ten behoeve van waterkrachtcentrales werden de rivieren afgedamd. In veel gebieden werd met mijnbouw begonnen. Men begon de bossen te kappen. Op Innu-grond werden wegen en communicatienetwerken aangelegd. En de Canadese regering drong er bij de Innu op aan dat zij hun leefwijze zouden moeten opgeven en dat zij loonarbeiders en consumenten moesten worden, net als iedereen. De Innu hebben zich hiertegen verzet en volgehouden dat zij een soevereine natie zijn; een volk dat nimmer een verdrag heeft getekend waarin het afstand doet van zijn grondgebied of dat Canada toestemming verleent om op zijn grondgebied activiteiten te ontplooien. De Innu willen doorgaan te leven op de manier zoals zij dat altijd gedaan hebben.

Zij willen dat hun soevereiniteit wordt geëerbiedigd.

 

Landclaims

 

In januari van 1999besloot de Innu Nation niet langer mee te praten over de ontwikkelingen bij Voisey's Bay of Churchill Falls, totdat er nu eindelijk vorderingen zouden worden gemaakt met de onderhandelingen over landclaims. De Innu zijn al twintig jaar bezig met onderhandelingen, die telkens afzonderlijk van andere onderhandelingen moeten worden gevoerd. Volgens David Nuk wordt het tijd dat zijn volk een resultaat te zien krijgt in plaats van dat men iedere keer weer het onderspit moet delven in de verdeling van de opbrengsten van grootschalige projecten die per slot van rekening, plaatsvinden op grondgebied van de Innu.

 

De Labrador Inuit hebben in januari 1999 een principeakkoord bereikt over hun landclaims. De Inuit krijgen 15.800 km² van Labrador onder hun beheer en medezeggenschap over een gebied van 56.000 km² dat Labrador Settlement Area zal gaan heten. Er zijn afspraken gemaakt om binnen dit gebied het zogeheten Torngat Mountains National Park op te richten. Daarnaast zijn er afspraken gemaakt over de verdeling van de opbrengsten uit de mijnbouw en olie- en gaswinning.

 

De Innu willen het beheer krijgen over ongeveer 25.000km² van Labrador, een gebied dat Innu Land moet gaan heten. Daarnaast willen zij dat de Canadese en Newfoundlandse regeringen hun medezeggenschap verlenen over nog een 30.000 km² land;Binnen deze gebieden willen de Innu het Mealy Mountain National Park oprichten en het Lac Josheph-Atikonal Ecologial Reserve bij wet geformaliseerd zien.Daarnaast willen zij ook een bescherming van enkele andere waardevolle natuurebieden.

 

 

 

Link : Innu Nation : http://www.innu.ca

 

 

 

 

 

LEONARD PELTIER

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op 26 juni 1975 betraden twee FBI-agenten, Jack Coler en Ron Williams,het Jumping Bull Ranch-Pine Ridge Reservation-South Dakota, zogezegd om een jonge Indiaan te arresteren die ze aan het stuur van een rode pick-up hadden gezien. Een groot aantal aanhangers van de American Indian Movement (AIM) kampeerden toen op het eigendom. Er brak een vuurgevecht uit waarbij een gezin met kleine kinderen tot in de vuurlinie werd gedreven. De meer dan 30 aanwezige mannen, vrouwen en kinderen, omsingeld door meer dan 150 FBI-agenten, SWAT-politieteamleden, BIA-politie en locale politietroepen, ontsnapten nauwelijks aan de regen van kogels. Toen het vuurgevecht ten einde was, lag de Indiaan Joe Stuntz levenloos op de grond .Zijn dood is nooit onderzocht geweest. De FBI-agenten Coler en Williams waren eveneens omgekomen. Ze waren tijdens het vuur-gevecht gewond geraakt en dan van vlakbij door het hoofd geschoten. De dader is nog steeds onbekend.

De moord op Stuntz en de twee agenten is, zowel voor de mannen als voor hun families, een absolute tragedie. Toch zijn

een oneerlijk proces en een gevangenisstraf van 2 x levenslang voor een onschuldig man eveneens onaanvaardbaar.

In zijn brief van 18 April 1991 naar senator Inouye merkte rechter Heaney van het Eight Circuit Court of Appeals het volgende op : “Het is mogelijk dat de jury Leonard Peltier zou hebben vrijgesproken, mochten er niet zoveel documenten en gegevens onterecht achtergehouden geweest zijn voor de verdediging. Die gegevens hadden kunnen gebruikt worden om de inconsistenties in het pleidooi van de regering te accentueren .

Leonard Peltier werd uit Canada uitgewezen op basis van een verklaring ondertekend door Myrtle Poor Bear, een Indiaanse

vrouw waarvan geweten was dat ze ernstige mentale problemen had. Later bekende die vrouw dat ze, geterroriseerd en

onder druk gezet door FBI-agenten, een valse getuigenis had afgelegd.

Er werd ook essentiële ballistische informatie achtergehouden voor de verdediging, zodat geen sprake kon zijn van een eerlijk proces. Dankzij de 'Freedom of Information Act' werden later gedeeltes van die informatie vrijgegeven. In het bijzonder was er op het proces de getuigenis van Evan Hodge, ballistisch expert van de FBI. Hij had een extractie spoortest uitgevoerd en onder-zocht of de .223 kogelhulzen, die gevonden waren naast de politiewagen, bij Leonard Peltiers AR-geweer hoorden. Een ballistisch rapport vd FBI toonde echter aan dat dhr.Hodge de patroonhulzen al veel eerder had getest,in oktober 1975, waaruit

toen bleek dat geen enkele huls bij het zogezegde wapen van Peltier hoorde.

 

Het hof duldde niet dat Peltier’s jury iets te weten kwam over de gebruikelijke FBI-praktijken in gelijkaardige zaken zoals het gebruik van valse getuigenissen en de intimidatie van getuigen. Zo was de jury niet in staat om de getuigenissen van de aanklager correct te evalueren. Nog steeds worden FBI-documenten volledig en/of gedeeltelijk achter gehouden voor Leonard Peltier. Deze situatie schendt zijn recht op toegang tot het rechtssysteem en op een eerlijk proces.

Peltier heeft veel langer in de gevangenis gezeten dan anderen in gelijkaardige rechtszaken vooraleer ze voorwaardelijk

vrijgelaten wordenToch maakte de Unites States Parole Commission dat ze een voorwaardelijke vrijlating nog niet eens zal overwegen tot in het jaar 2008, zo'n zes jaar na de datum die het Congres heeft vastgelegd voor de afschaffing van de Parole Board.

 

Talrijke internationaal erkende mensenrechtenorganisaties, zoals Amnesty International, en burgerrechtenorganisaties eisen

de onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating van Leonard Peltier.

In de zaak Leonard Peltier nam het Europees Parlement resoluties aan op 15.12.1994 en 11.02.1999; het Belgisch Parlement op 13.03.1997 en 29.06.2000, het Italiaans Parlement op 18.04.1998.

 

Link :

KOLA : http://users.skynet.be/kola/lpchrono.html

LPDOC : http://www.whoisleonardpeltier.info

NAIS :https://www.denaisgazet.be/free-leonard-peltier

 

 

 

 

 

 

 

 

 

NAVAJO

 

 

Het voortdurende gevecht van de Navajo Natie tegen de uraniumontginning

 

Meer dan 50 jaar lang werd er uranium ontgonnen op het reservaat van de Navajo en de invloed daarvan is nog steeds

voelbaar. Het land is bezaaid met radioactief afval en honderde n verlaten mijnen die niet werden opgekuist. Er zijn maar enkele onderzoeken verricht naar de gevolgen voor de gezondheid van de gemeenschappen die op het reservaat leven, maar een groot aantal Navajo lijden aan kanker en ademhalingsproblemen.Eén studie wees uit dat het aantal kankergevallen onder Navajotieners die in de buurt van mijnafval wonen 17 keer hoger is dan het landelijke gemiddelde .Er wonen meer dan 180.000 mensen op het Navajo Reservaat. Meer dan de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens

 

De Nuclear Regulatory Commission (N.R.C.) is van plan om chemicalën te spuiten in de onderaardse waterlagen die grenzen aan de watervoorraad van de gemeenschap. Die chemicaliën weken het uranium los van de rots in de ondergrondse waterlaag , waardoor er eigenlijk een giftig mengsel ontstaat. Het moederbedrijf Hydro Uranium Resources, (HRI) werkt al 30 jaar met deze technologie in Zuid-Texas. En het is die ervaring die ze hier gaan benutten om uranium te ontginnen.

HRI gebruikt natuurlijk grondwater om het uranium los te weken. Het water wordt aan de oppervlakte gebracht, en er wordt zuurstof toegevoegd en mogelijk wat sodium bicarbonaat,daarna wordt het terug in de grond gespoten. Door het pompen van opgeloste zuurstof en sodium bicarbonaat in de rotsen verhoogt de concentratie van uranium bijna 100.000 keer.Dus vertrek je van zuiver water van een zeer goede kwaliteit, en je maakt er een giftige soep van. Niemand kan het nog drinken.

 

Het bedrijf moet er ook voor zorgen dat er niets wegsijpelt van dat goedje, want het is een vergif. Hydro Resources C°verklaart dat experts en hydrologen aangetoond hebben dat die vervuiling de drinkbronnen in minder dan 7 jaar zal bereiken. Als deze ontginning van start gaat, zal ze de enige bron van drinkwater voor 15.000 mensen vernietigen. Volgens de Navajo zijn doorheen de jaren talrijke onderzoeken gedaan naar de gezondheid van uraniumarbeiders en–mijnwerkers ondergrondse mijnwerkers verspreid over het Colorado Plateau. Die studies hebben duidelijk aangetoond dat mijnwerkers in veel grotere mate dan de doorsnee bevolking lijden aan longkanker en ademhalingsziektes.

De Navajo hopen dat ze in staat zullen zijn om de natuurlijke hulpbronnen te blijven beschermen.

 

Link:

http://www.navajo-nsn.gov/

http://www.blackmesais.org /

 

 

 

 

 

 

WESTERN SHOSHONE

 

 

 

 

Het Western Shoshone volk zijn bewoners van het grote bekken van de VS (Nevada en de omliggende staten : Californiê, Idaho en Utah) en noemen zichtzelf ‘Newe’. Voor de overname van het Territorium van Nevada door de VS was het territorium ingelijfd bi j Mexico. V olgens het Verdrag van Guadelupe Hidalgo va n 1848 is de V S wettelijk verplicht de inheemse grondrechten te respecteren in het grootste deel van het zuidwesten met inbegrip van de Western Shoshone Natie (Newe Sogobia).

 

De invloed van blanke kolonisten met de ontdekking van goud in Californië (1848) en zilver in Comstock (1857) en de daarop volgende conflicten, leidde tot het “Verdrag van Vrede en Vriendschap”- “The Treaty of Ruby Valley”.In dit verdrag werd het territorium van d e Western Shoshone vastgelegd, maar droeg geen bezittingrechten over aan de VS. In de jaren 1870-1880 werden de Western Shoshone gedwongen in reservaten en kolonies te leven.

 

In 1961 overtuigde de BIA enkele Western Shoshone (waaronder de Temoak Band)een verzoek tot s chade in te dienen bij de Indian Claim s Commission (1946). Onder het voorwendsel dat de Temoak Bank (30%) voor alle Western Shoshone sprak, besliste de ICC in 1962 dat het Western Shoshone Volk de grondrechten bezaten, maar deze geleidelijk kwijt waren geraakt door blanke kolonisatie. Op 1 juli 1972 werd de waarde van het land bepaald.Ondanks sommige Western Shoshone verenigd

in de Western Shoshone Legal Defence and Educatio n Association, de procedures van de ICC wilden stoppen werd hen een vergoeding van $ 26-miljoen toegekend. Zij weigerden dit bedrag te aanvaarden. Dit geld wordt nu beheerd door het Departement van Binnenlandse Zaken.

 

Subkritische kernproeven

 

President Bush ondertekende in 1992 het ‘Nucleair Test Moratorium’. Ondanks het einde van de Koude Oorlog wil het VS Departement voor Energie (DOE) het nucleaire test-labo-complex op de Nevada Test Site – Western Shoshone grondgebied moderniseren. Per 18 juni 1996, werd een eerste serie van 4 subkritische kernproeven geplant. Het Western Shoshone Volk protesteerde heftig tegen deze testen. Bij subkritische kernproeven komt plutonium 239 vrij, er is echter geen sprake van een kernexplosie. Toen de derde subkritische proef werd uitgevoerd, werd het Western Shoshone volk in hun protesten gesteund door milieuactivisten uit Nevada,New Mexico, Californië en Japan. Het Departement van Energie is in mei-juni 1999 begonnen met het vernieuwen van alle elektronische apparatuur. De aanwezige voorzieninge n worden gemoderniseerd, zodanig dat er meer personeel kan aangeworven worden om in de ondergrondse labo te werken.

 

-Goudontginning

 

60% van al het goud in de VS wordt ontgonnen in Nevada. Dit is 11% van de totale wereldmarkt en geen enkele industrie is zo winstgevend als goudontginning.

Vele inheemse gemeenschappen zijn bekend met de toxische effecten van goudontginning : haarverlies, loodvergiftiging,

kanker, misvormde en doodgeboren babies. Bij de ontginning komen giftige stoffen in het grondwater terecht. Water besmet met cyaankaal wordt in daarvoor bestemde vijvers opgevangen met alle gevolgen van dien voor het wild- en vogelbestand.

Oro Nevada zoekt naar goud, en omdat prospectie plaats vindt in gebieden minder dan vijf acres, moeten ze dat alleen laten weten aan de BLM. Maar de schade aan het milieu blijft niet beperkt tot de tientallen boorputten in het prospectiegebied. Het transport van materiaal zorgt ervoor dat er overal in het omringende gebied wegen worden uitgesleten. En de mijnactiviteiten zorgen voor vergiftiging van het water en verlies van grondwater.

Link: http://www.nativeweb.org/pages/legal/shoshone/pamphlet.html

 

 

Mountain – Nucleair afval

 

Ongeveer 77.000 ton nucleaire afval, bevind zich verspreid over 111 nucleaire reactors, op het grondgebied van de VS huidige wetgeving stelt dat men zelf verantwoordelijk is voor het stockeren van de nucleaire afval tot de VS regering een permanente opslagplaats heeft aangeduid. De verantwoordelijken voor de kernafval willen de federale wetgeving veranderen, zij hebben ervoor gekozen de kernafval te dumpen in Yucca Mountain, Western Shoshone Grondgebied- en Skull Valley Goshute in Utah.

Een van de stappen in de voltooiing van Yucca Mountain is het verkrijgen van een vergunning voor deze ondergrondse opslag van de National Regulatory Commission (NRC).

 

Link : http://www.dbgnewe.org/